Zoals al weer begrepen uit de emailtjes is het nieuwste verhaal met open armen ontvangen, en daarom is het mij wederom een waar genoegen een volgend lulverhaal te noteren, in de geest van mijn welgerespecteerde thuisfront. Vandaag, de derde dag van de maand die ieders tenen doet tintelen en een waarbij de gemiddelde huishoudster en traan niet kan bedwelmen, voel ik mij genoodzaakt te melden dat de foto's van Nieuw-Zeeland niet al te veeltallig zijn wat erop neer komt dat mijn fototoestel meer in mijn tas zat dan in mijn broekzak. Buitengewoon spijtig en daarom doe ik vandaag extra mijn best een vermakelijk en sappig verhaal te maken met als hoofdlijn mijn verblijf in het zuidereiland (is wel goed om te vermelden aangezien ik regelmatig afdwaal naar compleet andere dingen....). Zoals beloofd zijn de foto's van de eerste twee maanden teruggestuurd naar Ollanda, dus een ieder geinteresseerd in die rotzooi is genoodzaakt en bezoek te brengen aan mijn ouders. Een groot dilemma, dat begrijp ik, maar gezegd kan worden dat het de moeite waard is om een uur lang lauwe koffie en kleffe koekjes te eten onder het 'genot' van mijn gerespecteerde ouders. Haha ok zonder gelul, hier dus een nieuw verhaal: zet de koektrommel naast het scherm en geniet van een ouderwets epistel van deze semi-volwassen wereldreiziger.

Zoals mijn laatste verhaal eindigde, zo begint het nieuwe. Een paar dagen werden in Wellington doorgebracht en in die tijd heb ik een geweldige periode beleefd met, met name, mijn Engelse kameraad Darcy en een Canadese kerel, Charlie. Leuke naam aangezien het vrij simpelzinnig is om elke ochtend met een lamme kop 'Goodmorning Charlie, goodmorning angels' door de kamer te kunnen hijgen. Verder werd de groep gecompleteerd door een stel Engelse dames, een Franse kerel, een Israelisch schatje, Zweedse vrouwen (oehoehoeeeee), Australische dames en heren en een Deens meisje die ik tijdens mijn verblijf in Nieuw-Zeeland in vijf verschillende hostels ben tegengekomen. Multicultureel gezelschap met als gemeenschappelijke interesse dom ouwehoeren en humor maken. Was dan ook best jammer dat Darcy en ik maandag onze auto weer van stal moesten halen om de boottocht richting zuidereiland te maken. Traantje weggepinkt en telefoonnummers rondgestrooid, op naar een nieuw avontuur waarin ik heel erg veel zin had. Het zuidereiland wordt door veel mensen beschreven als het betere gedeelte van het land, dus het leven kon mogelijk alleen maar beter worden. De boottocht nam zo'n 3 uur in beslag, dus op et gemakkie een filmpje gekeken en genoten van de uitzichten die ons geboden werden. Mooiste uitzicht was voor mij een grote truck vol met schapen. Zielig gezicht om al die beesten samengepropt in een auto te zien, maar het deed me goed om te zien dat sommigen er het beste van probeerden te maken. Want zeg nou zelf, zoveel lekkere soortgenoten in een ruimte maakt de beest los in sommige van die beesten dus degene die zich niet in kon houden ging met groot plezier het schaap naast hem staan shaggen. Mooie humor, grote lachbui die alleen maar groter werd toen het genomen schaap een goeie partij ging lopen blaten. 'Als er niks te grazen is laat ik me maar eens goed te grazen nemen', en dat is wat gebeurde. Dat was ook eigenlijk wel het hoogtepunt van de boottocht die na deze slopende lachbui werd beeindigd in het alles en tegelijkertijd nietszeggende Picton. Besloten werd om de reis te vervolgen riching het westen, Nelson, gelegen naast het Abel Tasman National Park, naar mijn mening een van de mooiste delen van Nieuw-Zeeland. Het hostel was meer dan super, supersfeervol compleet met zwembad, sauna en bubbelbad. Zonder twijfel het beste hostel ooit, en dat werd gevierd met gratis soep en paar verfrissende flesjes vocht. Plannen werden gemaakt voor de komende dagen en besloten werd om een kano te huren en twee dagen al zee-kayakkend door het Abel Tasman park te gaan. Spullen werden twee dagen later in de auto getieft, op zoek naar een kayak-verhuurplaats. Heel spijtig dat die niet werd gevonden, maar de teleurstelling was niet al te groot aangezien we de dag al rijdend door dit geweldige stuk land hebben doorgebracht. De mooiste Bounty-stranden mogen bewonderen en in het meest blauwe water mogen spartelen. Serieus lieve toeheurdertjes, dit was zeer zeker een paradijs waar ik mijn hele leven zou kunnen doorbrengen blablabla..... Goed, niet al te emotioneel want de dag liep tegen zijn eind en besloten werd terug te keren naar het hostel om een goeie nacht slaap te vatten. Zo gezegd zo gedaan, en in de volgende dagen werd de omgeving nog eens goed onder ogen genomen, wachtend op Anna die toevallig ook in Nelson zou komen. Darcy ging, Anna kwam en samen met haar en een ander Amerikaans meisje een aantal superleuke dagen gehad met als hoogtepunt een zeekayaktocht door.... de Abel Tasman. Wederom paradijsjes gezien, gesparteld in het water en kneiterhard over de kop gegaan wat ons beiden een zonnebril heeft gekost. Ook nog een paar keer op stap geweest en met afschuw toe moeten zien hoe de meest fatsige dame van het gehucht uit de kleren ging in een op het eerste gezicht fatsoenlijke bar. Speklappen op het netvlies naar buiten gerend achtervolgd door the one and only... Charlie, mijn Canadese buddy van Wellington. Samen half kokhalsend een laatste blik geworpen naar de extravagante stripster met de gemeenschappelijke wens dat we eieren konden werpen in plaats van een blik. Aantal herinneringen opgehaald en meteen weer afscheid genomen aangezien onze tijd erop zat in Nelson. Wat een geweldige tijd!

De volgende dag werd de tas op de rug gesjord en kon weer eens ouderwets genoten worden van een kilometertje backpacken. Niet in mijn eentje, want Anna leek zeer geinteresseerd een paar daagjes samen te reizen. Kilometertje gelopen richting een goeie hitchplek en wederom al grappend duimpje op het vestje en duimpje in de lucht. Kwartiertje moeten wachten tot we opgepikt werden door twee dames die ergens honderd kilometer verder gingen shoppen. Leek ons ook erg logisch, dus spul in de auto gegooid en een uur later afgedropt in een gehucht met een gemiddeld iq van een strontvlieg. Twee auto's aan kunnen houden met ransdebielen waarbij ik niet in de auto ga zitten, dus in de verhittende zon gewacht op iets fatsoenlijks. Fatsoenlijk kwam, helaas dezelfde dames die erachter kwamen dat dit niet de beste plek was om te shoppen en hun geluk 15 kilometer verder gingen beproeven. Ideaal maar toch behoorlijk hulpeloos. Was inmiddels al 1 uur en we moesten nog ongeveer 200 kilometer verder. Anderhalf uur in de stinkende zon gestaan en uiteindelijk opgepikt door een stelletje met een geweldig luxe auto en een nog grotere behoefte aan seks aangezien mevrouw akelig veel met haar handen tussen meneers benen zat. Ik natuurlijk geen problemen mee dus Anna..... Nee tuurlijk niet!!! Haha ok dan. Rustig in de auto gezeten, afgewacht, genoten van het uitzich en honderden zeeleeuwen zien zonnebaden langs de kust. Best grappig allemaal maar blij toen we uiteindelijk aankwamen in Kaikoura, bekend om zijn Spermwhales (spermawalvissen) en dolfijnen. Besloten werd dus om de volgende dag op jacht naar te gaan walvissen, maar dit alles niet voordat een tocht werd ondernomen naar de man die ons 48 artikelen bezorgde die akelig veel te maken hadden met de te bewonderen walvissen. 's Middags afgevoerd naar de haven en na 20 minuten zee-inwaards te zijn gegaan kon het zoeken beginnen. En het was echt onze lucky day, twee spermwhales gezien, een soort die behoort tot de grootsten ter wereld. Een geweldige ervaring om die beesten vanaf 10 meter als een soort van submarine door het water te zien glijden, met als hoogtepunt de staart die omhoog komt als het beest besluit te onder te duiken. Na twee uur op het water afgetaaid richting een baaitje, waar ook nog eens tientallen dolfijnen al springend rond de boot omhoog kwamen. En dus ook vandaag was weer een hoogtepunt die niet snel vergeten zal worden.

En dan was het weer zover: onze duim werd weer opgestoken want besloten werd om door te reizen richting Christchurch. Plan was om dan de volgende dag de trein te pakken richting de westkust van het land. Ook die dag ontzettend veel mazzel met liften, na 15 minuten werden we opgepikt door moeder en zoon die op hun weg waren richting the city. Onderweg genoten van een paar welverdiende borrels bij een wijnproeferij en ook nog een uurtje op het strand gespendeerd. Afscheid genomen van de familie en de volgende dag de TranzAlpine ingesprongen richting Greymouth aan de westkust. De tocht werd beschreven als een van de zeven mooiste treinreizen ter wereld, en niks was te veel gezegd aangezien we bedolven werden onder watervallen en sneeuwtoppen. Aangekomen in Greymouth werd de Kiwi-experience bus van Anna gepakt richting een gehucht 40 kilometer verderop en op dat tripje hebben we geweldig veel leuke mensen ontmoet en werd de dag afgesloten met een voetbalpartij op het strand en een geweldig feest met alle mensen uit de groep. Geweldig mooie kerel trouwens, de baas van het hele gebeuren. 80 jaar oud en geen tand meer in de mond had hij een openingsspeech in de bus: make sure if u go to the beach tonight that you won't take your glasses with u, if you're finished with your girl you won't take them back'. Daarom toch maar een geweldig romantische zonsondergang op het strand genoten onder genot van drank. teruggekeerd naar de bar en tegen tweeen werd een vrij aangeschoten tochtje richting strand ondernomen. Superveel plezier en de afsluiting van een superleuke dag waarin ongelooflijk veel mooie uitzichten en ervaring genoteerd konden worden. Heerlijk leventje heb ik toch!
En dan konden we de volgende dag weer onze spullen weer inpakken en doortrekken naar het volgende gehucht, Franz Jozef. Behoorlijk beroemd om zijn gletsjers, en de stoere kerels die zich wagen aan een beklimming schijnen behoorlijk onder de indruk te zijn. Nnnnjaah! Leek mij niet zo'n succes dus besloten werd om de volgende dag afscheid te nemen van Anna om al liftend richting Queenstown te reizen. LIFTEN! Wat begon als een dag vol goede moed eindigde in een dag vol zelfmedelijden en scheldwoorden. Aaaaaaah!!! Jah inderdaad, aaaaaah. Want vandaag was ik zielig. Stond om 10 uur langs de weg in Franz, duim om hoog, goed moed maar desalnietemin regen. Niks op tegen in principe aangezien ik met mijn mazzelkont altijd wel binnen 15 minuten een lift heb. Vandaag even niet, ik heb daar anderhalf uur gestaan tot (je gelooft et niet) een meisje die ik tegen ben gekomen op Schiphol me oppikte om me 20 kilometer verder af te dumpen. Situatie: zeiknat, humeur richting nulpunt en 20 van de 400 kilometer afgelegd. Volgende plekje zelfde verhaal zeikende regen irritante mensen die naar je zwaaien en 2 uur wachten tot een camper volgestouwd met kinderen zo vriendelijk was me 120 kilometer verder af te droppen op een plekje.... jah dit wil je niet eens weten het waaide windkracht 30, gruwlijk koud en het gehucht in de buurt en een volgend half uur staan wachten tot er een dame zo lief was me mee te nemen. Eindelijk leek et mee te zitten, 170 kilometer verder afgedropt en na 1 minuut een volgende lift van een stel Tsjechen richting Queenstown. Heerlijk om te vermelden, 30 kilometer verder afgedropt, na 2 minuten een volgende lift voor 40 kilometer en de laatste 10 kilometer na een volgende 2 minuten meegenomen door een landgenoot. In Queenstown! Zeiknat en moe, maar we made it again! Uhm, nou.... zaterdagavond, geen hostel geboekt en ALLES zat vol. Geen bed, geen douche, helemaal NIKS! Tranen in ogen, op het punt van mentale zelfdestructie dus daarom naar een hostel gegaan om de spullen te dumpen en vrouwen te zoeken om zo de nacht toch maar in een bed te kunnen doorbrengen. Maar dit alles niet voordat een grote bult voedsel met bier naar binnen gewerkt kon worden. Ik al shoarmavretend kwam ik een Deens meisje tegen die ik heb leren kennen en ook nog eens een Nederlandse kerel die ik was tegengekomen in Pahia. Dit met een hele bende andere nationaliteiten/drankorgels dus de dag kon worden afgesloten in een warm gezelschap met veel bier: dat hadden we wel verdiend dacht ik zo! Barretjes gedaan, vrouwtjes ontmoet en uiteindelijk in de tv-room van een of ander hostel gedoken met een dame en daar voor twee uur geslapen tot we eruit werden gegooid door een zielloze hostelknecht. Teruggegaan naar men 'eigen' hostel, toevallig op etzelfde moment als men Nederlandse buddie dus eind goed al goed heb ik toch nog in een enigsinds normaal bed kunnen pitten in zijn kamer. Ja dames, reizen is hard!

De rest van het verblijf in Queenstown is niet superbijzonder, mooie tijd gehad, deelgenomen aan groot voetbbaltoernooi en samen met mijn Engels/Braziliaans/Amerikaans/Schotse buddies gestrand in de kwartfinale, buitengewoon teleurstellend aangezien de finale een gegarandeerde 100 dollar biertap op had geleverd. Verder weer 2 daagjes rondgehangen met Anna en uiteindelijk een Engels meisje ontmoet en samen, in haar auto, afgereisd richting Dunedin, een plekje aan de oostkust met de steilste straat te wereld. Geweldige humor eigenlijk, onderweg aangehouden door de politie voor speeding, 15 kilometer te hard en 100 dollar boete. Zwaar klote voor haar, dus daarom maar een dorpje ingereden en genoten van een goeie lunch. Teruggekomen bij de auto verging haar de humor helemaal aangezien ze de auto diagonaal aan het parkeervak had geplaatst. Nog eens 60 dollar wat ik eigelijk best grappig vond aangezien ze over het algemeen ook grote moeite heeft de auto aan de praat te krijgen. Goed, uiteindelijk met haar verder gereisd richting Christchurch wat gelijk de eindbestemming was in Nieuw-Zeeland. Drie dagen om een beetje te relaxen, samen met (alweer) Anna, Charlie (die hier toevallig ook was) en een heel stel andere mensen. Goeie tijd gehad, en uiteindelijk het vliegtuig ingedoken richting de plaats waar alles begon, en uiteindelijk ook alles zal eindigen: Sydney!

En dat is waar het feest zich vandaag de dag afspeelt. Ik ben nu twee weken in Sydney (samen met Charlie in het huis waar ik eerder ook geleeft heb) en de bedoeling was dat deze weken al werkend doorgebracht zouden worden. Beetje mazzel gehad en na 3 dagen Sydney meteen aan het werk voor de Comunicom Group Ltd Sydney. Klinkt ontzettend goed he? Was minder goed aangezien ik zo'n ongelooflijke lul was die op de straat stond om mensen een maandelijke donatie voor Oxfam aan te smeren. Superveel plezier gehad, paar goeie sales gemaakt plus nog een telefoonnummertje, maar uiteindelijk na 3 dagen het bijltje erbij neer gegooid aangezien betaald werd op commissiebasis wat zoveel betekend als niet verkopen niet verdienen. Opzich niet zo'n probleem maar aangezien ook de rest van mijn contract niet al te tactisch in mekaar stak toch maar besloten ermee te stoppen. In de tussentijd veel nieuwe vrienden gemaakt, genoten van het mooie weer en 's avonds mooie feesten op het strand meegemaakt. Ook nog op zoek gegaan naar een ander baantje, interview geregeld maar nooit meer iets van die mensen gehoord. En that's it zo ongeveer. Ik leef nog steeds, heb het nog steeds supergoed naar men zin en hoop zo snel mogelijk aan het werk te kunnen en geld te verdienen. Laatste stuk van het verhaal was ongetwijfeld saai en kort samengevat, hopelijk valt et te begrijpen dat de inspiratie na twee lulverhalen zo ongeveer op het nulpunt beland is en dat het volgende verhaal dus ongetwijfeld beter wordt. Geen zorgen om mij dus, en ik hou jullie op de hoogte!

'Als de dagen korter worden, bljif dan altijd krenten in de pap fleppen'. Wijsheden die niet licht te nemen zijn in het altijd zonnige Nieuw-Zeeland. Feit is dat de dagen niet korter worden en een sandwichontbijt te prefereren is boven pap met krenten. Combineer mijn wijsheden met een superzonnige zomer en geconcludeerd kan worden dat ik hier een geweldige tijd heb. Vijf weken Nieuw-Zeeland achter de rug, het hele land doorgereisd en de meest schitterende plekjes gezien. Maar zoals de Maori's zeiden toen Abel Tasman het land bestormde: aan al het goede komt een eind. Zo ook in dit geval, aangezien ik zaterdag een vlucht naar Australie in de planning heb staan. Acda en de Munnik vinden dat het niet uitmaakt wat je gisteren deed, maar dat het gaat om wat je morgen pas weet. Een buitengewoon mooie instelling, helaas denk ik niet dat ik mijn trouwe kijkbuiskinderen in het winterse hohohoHolland gecharmeerd zullen zijn van die levensvisie. Daarom dus een einde aan mijn onverbeterlijke quotes en, net als vroeger, een uitgebreid verslag van mijn meest recente avonturen!
Goed, de aankomst in Auckland is met niet al te veel weurden beschreven dacht ik zo, en dat is ook niet nodig aangezien Auckland een stad is en een stad is een stad dus verder (behalve mijn zinsvorming) niet opwindend dacht ik zo. Desalnietemin veel vrienden gemaakt en een aantal nachtelijke escapades richting Burgerking die nog steeds in het hersenvlies gebrand staan. Zoals ook al meegedeeld in het laatste reisverslag was Pahia, gelegen in de Bay of Islands, de volgende hotspot die geogenschouwd moest worden door deze hongerige doch nuchtere Hollander. Een busreis gehad met twee ongelooflijk irritante mokkels maar uiteindelijk ingecheckd in mijn hostel. Goeie temperaturen, brandende zon en een supergezellig sfeertje in het hostel dus meteen aan het socializen gegaan, iets wat me later goed van pas is gekomen. De Bay of Islands liggen in het noorden van het land, en betreft een verzamelijk eilanden temidden van een stralend blauwe oceaan. Schitterende uitzichten en daarom besloten om de omgeving eens op een andere manier te bekijken. Een zeiltocht ondernomen en de mooiste dingen gezien. Een mooi begin van mijn Nieuw-Zeeland verblijf en gelijk een kleine opwarmer voor al het moois dat in het verschiet lag. Aldaar in het hostel een aantal lekkere dagen gehad, leuke mensen ontmoet en lekker op stap geweest. Toch ook wel weer een goed gevoel om terug te reizen richting Auckland aangezien mijn eerste dagen in Nieuw-Zeeland gepaard waren gegaan met een nieuw vlammetje. Amerikaanse verschijning, geweldig leuke meid met als enige nadeel dat we slechts 12 uur de tijd hadden om het leuk te hebben aangezien ik haar 9 uur 's avonds ontmoette en ze de volgende dag tegen achten haar reis moest vervolgen. Dit dus allemaal voorafgaand mijn Pahia-avonturen, maar telefonisch afgesproken elkaar te treffen in Taupo, in het midden van het noordereiland. Ik dus volle moed in de bus vanaf Pahia naar Auckland om aansluitend de bus naar Taupo te catchen. Een krap schema, maar ik wist zeker dat het moest kunnen. Rararaaa bus gemist, wat neerkomt op een scheldbui die aanzienlijk groter werd toen de ikhebjulliebusgemist-maatschappij me geen refund wou geven. Beetje heibel gemaakt, teruggegaan naar mijn doorjulliehebikdebusgemist-maatschappij en na wat hopelose blikken afgewisseld met prodent-glimlach kreeg ik het dan toch voor elkaar dat ik 'gratis' op de bus gezet zou worden, de volgende ochtend. Ik dus huppelend door de straten van Auckland, een verschijning die er niet minder om werd toen ik zomaar twee Amstelveense dames zag lopen. Al huppelend en lopend verder gegaan naar het hostel in Auckland, en daar kameraadschap gemaakt met mijn Zuid-Afrikaanse kamergenoot. Echt een superleuke avond met die kerel gehad, die jongen is 25, heeft zijn fortuin al gemaakt met het verhuren van huizen en het handelen in stukjes grond en heeft gewoon al zoveel dingen meegemaakt die voor mijn Hollandse oortjes en oogjes niet te begrijpen zijn. ERVARING, the magic word, en hij had het. Ik nog niet dus daarom de volgende ochtend bij het gloren van de morgenstond (hoe zeggen ze dat? 'die heeft goud in de mond'??? In mijn geval was het 'die heeft dankzij het bier een ongeloveloze droge mond.....') mijn bus richting Taupo gepakt. Beetje katerig gevoel dus daarom niet erg om vier uur in een bus te zitten om wakker te worden. Vooruitzicht om Anna weer te zien maakte het er allemaal niet minder op dus geconcludeerd mag worden dat het humeur er wel eens slechter had voorgestaan. Tegen half twee aangekomen in Taupo, een mooi plaatsje gelegen aan een meer met de grootte van Singapore-eiland. De temperaturen waren wederom tropisch dus na ingecheckd te hebben in mijn dramatisch slechte hostel kon ik dan eindelijk naar het strand om Anna te bezichtigen. Lekkere middag gehad, op het strand gelegen en gezellig bij zitten kleppen. Teruggegaan, kamergenoot Tom ontmoet en met zen 3en uitgegaan voor een fris en fruitige Subway-maaltijd, altijd heerlijk onder het genot van een biertje en zonsondergang. Nog eff op stap en uiteindelijk onder de dekens gedoken om de volgende dag samen met Tommie een beter hostel op te zoeken. Supergave tent deze keer, mooie dames EN een skydive geboekt! De volgende dag zou het zover zijn, ik mocht me voegen tussen de debielen die zonder enige reden uit een vliegtuig mocht springen op vier kilometer hoogte. Ik dus de volgende ochtend vroeg me bed uit, opgepikt door leuke Engelse dame die me al helemaal in de hogere sferen bracht met enerzijds haar uiterlijk en natuurlijk haar verhalen over de kick die een skydive zou geven. Beter dan seks....... mwoah dat moesten we maar een uitproberen! Helaas: er was werk aan de winkel en ik moest me mentaal voorbereiden voor mijn zelfmoord, daarom lekker handjes op kuishoogte gehouden en afgevoerd richting vliegveld. Beetje rondgeouwehoerd en eindelijk, na een half uur, mocht ik me voorbereiden om te springen. Pakje aangetrokken, instructeur ontmoet, aangetrokken pakje werd nog eens steviger aangetrokken zodat bepaalde delen zich minder aangetrokken gingen voelen tot het aangetrokken pakje maar desondanks nog steeds goede moed en (om eerlijk te zijn) vrijwel geen spanningen voor de grote sprong. Vliegtuig ingedoken en vastgekneveld aan de instructeur, wachtend tot we eindelijk hoog genoeg waren om te duiken. Duurde wel een tjidje, daarom beetje geouwehoerd en van het uitzicht genoten - het Lord of the Rings uitzicht! Ja lieve toeheurdertjes, al die bergen uit de film waren onderdeel van mijn uitzicht tijdens DE jump. Maar goed, dat is natuurlijk heel leuk voor de kleinkinderen maar dat is niet waar het mij om ging. Springen moesten we, en toen een stel van mijn vliegtuiggenoten eindelijk hun zelfmoord ingesprongen waren mocht ik aantreden voor de start. Geweldige humor, je moest nog snel even lachen naar een camera voordat je naar beneden ging, dus leek me wel grappig men tong uit te steken. Was ook wel heel grappig, alleen verwacht je niet dat zo'n stuk vlees bijna je bek uitwaaid op 4 kilometer hoogte. Moeite dus dat ding naar binnen te krijgen, toch uiteindelijk succesvol opgelost en klaar af te zetten voor de jump. GO! Wat een kick man! Ik vloog em dus ook  gewoon helemaal te flippen tijdens mijn vrije val, ongeveer 45 seconden. Eerlijk gezegd is het vrij doelloos dit te beschrijven, het is iets wat je mee moet maken want het is echt onbeschrijvelijk. Adrenaline all over your body en een gevoel dat je nooit meer wilt missen. Maar goed, in 45 seconden gevallen van 4 naar 1 kilometer hoogte en de laatste minuten met parachute en al naar beneden gegleden, nog steeds nagenietend van de megakick die in sommige gevallen inderdaad beter is dan seks. Beneden aangekomen nog even afgekickd, de film bekeken en afgetaaid richting hostel om te kijken of mijn toegewijde vrienden ook nog in leven waren. Ik hyperactief, zij allemaal nog in een halve coma. Geen probleem voor mij, filmpje gekeken met Tommie om af te kicken en 's middags weer lekker op het strand gelegen. Zelfde ritme als eerder beschreven, heerlijke maaltijd bereid en samen met Anna voor een romantisch diner onder de sterren gegaan. Gezellig geluld over alles en nog wat en allebei uitgesproken dat het ECHT leuk is samen. Natuurlijk behoorlijk ongepland voor mij, relaties en reizen gaan voor mij niet echt samen, dus de trouw werd niet uitgesproken zoals musketiers dat ooit wel deden. Goed, oninteressant, leuke avond gehad dus EN op stap geweest met een van de Oz-kameraden. Mark zat toevallig ook in het stadje, dus afgesproken in het hostel en met alle matties richting de barretjes gegaan. Mooi om weer ouderwets te ouwehoeren met Malak en met respect aangehoord hoe die freakin' bastard Braziliaanse vrouwtjes te pakken neemt. Leuke avond gehad en tegen 3en met Anna richting strand afgenokt om te genieten van sterren en water enzo. De volgende dag samen met Anna mountainbikes gehuurd, en de dag daarna zat mijn verblijf in Taupo er al weer op. Bij toeval werd een Frans figuur ontmoet en samen met hem en Deense meid in de auto gestapt richting een stadje aan de oostkust: Napier, bekend om zijn 'Art-Deco'. Ik natuurlijk bijzonder geinteresseerd in kunst en gebouwen, dus lekker men bed ingedoken en aangezien de afgelopen dagen gepaard waren gegaan met een goede dosis alcohol en weinig slaap werd de middag slapend doorgebracht, dromen over een vrouw genaamd Art Deco. De volgende dag afscheid genomen van mijn vrienden en besloten een nieuwe stap te nemen in deze reis: hitchen! Komt erop neer dat je met een rugzak op langs de weg gaat staan en als een debiel je duim in de lucht steekt als er een auto aankomt. Natuurlijk, verstandig als ik ben weet ik dat de helft van de lezertjes op dit moment niet juigend op de stoel zit. Om die mensen gerust te stellen: gedurende mijn reis heb ik meerdere personen ontmoet die liftend door het land zijn gegaan, en zij hadden allen geen negatieve ervaring. Gaat er gewoon om dat je goed oppast bij wie je in de auto stapt en altijd een paar regels in je achterhoofd houdt. Goed, ik dus zakmes in de broek en duim in de lucht en of het nou komt doordat ik zo lekker ben of gewoon omdat ik mazzel had, de vierde auto was zo vriendelijk te stoppen. Zakenman, mooie kerel en meteen een half uur verder afgedropt. Nieuwe plek, nieuwe omstandigheden en 2 minuten gewacht tot een middelaged abo-stelletje zo vriendelijk was me af te droppen op een plezieriger punt drie kilometer verder. En yes, this could be your lucky day want tien minuten later weer opgepikt door een vader en dochter en deze lieverdjes konden me op de eindbestemming 150 kilometer verder afdroppen in het nietszeggende Palmerston North waar simpelweg geen reet te beleven is, vooral niet als je in een een 'jeugd'hostel zit waar de gemiddelde leeftijd niet veel verschilt met die van mijn eigen ouders. Goed, mijn ouders zijn nog altijd buitengewoon jong en vitaal, dus het aanbod van een bijzonder aardige engelse kerel om zijn biervoorraad weg te werken werd niet afgeslagen en naarmate de lege bierflessen elkaar opvolgden kwam de ware gezelligheid boven in onze jeugdige harten dus al met al toch nog een best leuke avond gehad.
De volgende dag opgestaan, ontbijtje gepakt en filmpje gekeken, wachtend op een Engelse kameraad die ik in Taupo had ontmoet. Geweldig mooie kerel met een goeie bult humor en belangrijker: een auto! Een beter vervolg naar de hoofdstad van NZ was niet denkbaar, dus spullen in de auto getieft en afgenokt richting Wellington. Onderweg een paar lifters meegenomen en lekker op et gemakkie genieten van de goeie muziek en het tropische weer. Aangekomen in Wellington ingecheckd in het hostel, eigenlijk een eersteklas shithole maar dat werd vergeten toen onze kamergenoten binnenkwamen. Stuk voor stuk superleuke mensen met veel humor en vriendelijkheid. Mooi meegenomen dat het zaterdagavond was, dus kort gezegd hebben we geweldigenoten. Snapt iedereen dat? Wij hebben.... geweldige noten! En natuuurlijk geweldig genoten. Nou, goeie grap dacht ik zelf en hiermee wil ik bijzonder graag het eerste deel van mijn Nieuw-Zeeland lulverhaal afsluiten aangezien er nog veel meer te lullen is en ik het verhaal niet al te lang wil maken. Kortom: dit was het noordereiland, hou de site in de gaten voor meer lulverhalen over het zuidereiland en de terugkomst in Sydney. Peace!

Ennnn wederom een journalistiek hoogstandje vanuit het altijd bruisende Auckland, Nieuw-Zeeland. Althans, bruisend.... Ik hoop dat de hele bende hier een beetje bruist aangezien ik twee redelijk saaie weken achter de rug heb. Tuurlijk, ongelooflijk lekker om een eigen kamer te hebben in DE stad van Australie, met geweldige huisgenoten, tropische temperaturen en gelegen naaast Oxfort street, DE homobuurt van Australie. Maar toch: op een gegeven moment begint het nietsdoen te vervelen. En daar waar ontevredenheid heerst is nog altijd een Qantas-kantoor, dus ik op me slippertjes richting mijn vliegmaatschappij om de reis naar Nieuw-Zeeland ietwat te vervroegen. Over slippertjes gesproken, en dit zullen een paar mensen in de lage landen bijzonder grappig vinden: als ik ga skydyven probeer ik dat op men slippers te doen! Zonder grappen, alleen weet ik niet of meneer de skydyveinstructeur er blij mee zal zijn. Maar goed, terug naar Qantas: mijn reis werd een week vervroegd zodat ik 14 januari getuige mocht zijn van het opstijgen van QF189 naar het land waar onze Abel Tasman zijn eerste stappen zette (denk ik???). En ik, blij als een kind, heb ook mijn eerste stapjes gezet op dit geweldige eiland, en zit dus nu in de grootste stad van New Zealand. Maarrr lieve mensen dit korte verhaaltje doet natuurlijk geen eer aan de afgelopen twee weken in Sydney, want alhoewel het voor mij saai was, voor jullie is het natuurlijk ook niet alledaags om in januari op Coogee Beach te liggen of bij het Operahouse in het zonnetje te staan. Voor mij wel, dus daarom is het mijn taak iedereen lekker jaloers te maken. Komt goed!

Zoals ik misschien al verteld heb in mijn vorige verhaaltje ben ik twee weken geleden in Sydney aangekomen, alwaar einen Niederlandische madchen mij aan een kamer heeft geholpen in de Flinders Street. Een redelijk genante reis van mijn huisje richting de city-centre, aangezien je langs allerlei homobarretjes moet lopen en het dus niet aan te raden is om strakke broeken  te dragen. Ach, eigenlijk ook wel geweldig gelachen om de ladyboys (travo's) die langsparaderen, je moet de humor er maar van inzien toch? Hoogtepunt was toch wel de laatste avond, toen ik met 3 Engelse gasten nog kortstondig het nachtleven in dook om een Kebabje te bemachtigen. Een travo zo groot als Rik Smits en in het bezig van een pornoblonde pruik waar Christina Aguilera jaloers op zal zijn liep haar kunstjes te vertonen bij de plaatselijke convenience store. Twee van die Engelse gasten, Adam & Glen - corpulent bierdrinkende broers die als twee druppels op mekaar lijken en ongelooflijk veel humor hebben, met hun shiggere harses gaan lekker met het schatje ouwehoeren en hij, excuses ZIJ, vond het maar al te grappig. Bijna dus zonder die jongens naar de shoarmatent, een verlies dat niet licht viel op te vangen. MAAR gelukkig, net gered van de ondergang en verder gewaggeld richting de shoarmatent. Lekker kebabje gevroten en het bed ingedoken, het hoofd nog licht van de biertjes en natuurlijk de chilisaus.

Verder natuurlijk ook heel gezellige dingen meegemaakt met de dames, Syl en Jo. Was ook eigenlijk wel weer een heerlijke taakverdeling. De dames gingen 's ochtends bij het gloren van de morgenstond (dit is echt wel een heeeel vervormde uitdrukking....) met goede moed maar chagerijnige kop richting hun werk terwijl Bassie, zwaar als hij het had, uit moest slapen en boodschappen moest doen voor het avondmaal. Ik dus als huisman, en het moet gezegd: Henny is er niks bij. Nouw, cut the bullshit, komt erop neer dat ik overdag beetje ging winkelen, naar het strand ging of lekker in het zonnetje lag in de botanical gardens. Zoals gezegd, een ritme dat begint te vervelen. Wat niet begint te vervelen: stappen! Helaas, maar 1 weekend meegemaakt dus maar naar 1 club geweest. Toch wel hele lekkere avond gehad met relaxte muziek en uiteraard supergezellig met de lady's. Dagje later nog een half uurtje getuige geweest van het Tsunami-concert bij het operahouse, en de zaterdagavond belande deze keer eens niet in de kroeg aangezien de kindertjes een beetje moe waren. Spijtig!

En tsoedelidokie was ik ineens in Auckland dus! Geouwehoerd over communisten met de Russische taxichauffeur, ingecheckd en de schrik van men leven toen een beer van de beveiling mij aansprak: 'Hej you!' What the hell, hij ruikt bolletjes! Niet dus, waar had ik dat T-shirt gekocht? Goeie kerel dus. Verder gewaggeld naar het vliegtuig, drie uurtjes vliegen, lekker gebabbeld met een vrouw uit India en meteen mijn eerste telefoonnummertje in de wacht gesleept. Call me! Als vrouwen in Nederland eens zo makkelijk waren... Aangekomen in Auckland de shuttle gepakt naar men hostel, inchecken en linea recta door naar de Burger King. Zaterdagavond, twee gasten ontmoet en gezamelijk met men nieuwe Nieuw-Zeelandse maten richting een geweldige club. En wat een paradijsje! Nooit zo veel mooie vrouwen van dichtbij gezien, elke keer een nieuw flesje in men hand gedrukt krijgen onder het genot van goeie muziek, nieuwe kameraden en opgewonden vrouwen. This is heaven and I'm a lucky bastard! 

En vandaag moest ik mij dus buigen over het vervolg. En dat vervolg wordt zeker goed! Een bus geboekt richting The Bay of Islands, 4 uur ten noorden van Auckland en naar verluid een van de mooiste plekken van Nieuw-Zeeland. Vermoedelijk neem ik daar een paar dagen de tijd om de omgeving te bekijken en waarschijnlijk een hoogtepunt van mijn reis te ondernemen: skydyven. Voor sommigen beter dan seks, voor mij een nog maagdelijke ervaring. Echt iets om me op te verheugen, en een beter begin van het verblijf in het paradijs van de actionsports kan ik mij niet wensen. Ik hou jullie op de hoogte, en verwacht uiteraard weer een massa reacties van mijn trouwe lezertjes!

See ya!

En daar zijn we weer! Vandaag uit het bijzonder zonnige, warme en zwoele Sydney. Niet lang geleden dat er een update op gezet is, toch al weer vol met geweldige verhalen. Want de afgelopen paar dagen waren weer een groot avontuur en daarom vandaag wederom een meeslepend verhaal vanuit Australie!
Om maar bij het begin te beginnen: Oud & Nieuw! Altijd leuk natuurlijk, alleen zaten wij in de altijd sfeervolle City of Churches, een feit waar niet iedereen even blij mee was.... De kerstdagen belooften niet veel goeds, maar toch zijn we met een goed gemoed en een biertje in de hand op de 31e van de 12e uit ons bedje gestapt. Dat wil zeggen, Peter en ik uit bed, Malak op zen gemakkie achter ons aan en Robbie.... tsjah die ligt over het algemeen wat langer in zijn nest. Maar niet vandaag! De biervaten werden al om 2 uur opengescheurd en dorstig als tukkers zijn zat Rob toch maar mooi om 2 uur beneden. Een prestatie van niks volgens onze Jordey-boy, een geweldige vent uit Newcastle die al een grijns op zen bek kreeg als ik met men kop om de hoek van de deur kwam kijken. Die kerel, Engels als ie is, zat samen met zen Noorse kameraad al vroeg in de ochtend aan de Coopers, gecompleteerd met een nieuw-Zeelander die ook niet veel anders deed dan jointjes roken en porno kijken. Echt, een geweldige tijd met die gasten gehad! Superveel humor en altijd lekker relaxed, een trekje waar wij trouwens allemaal akelig veel last van beginnen te krijgen. Want waarom zouden we ons druk maken?!!! Nouw goed, wij dus lekker in het zonnetje gezeten met een biertje, en in de middag het gezelschap gekregen van 2 oude bekenden, de Amstelveense ladyz! Gezellig als het was kwamen er ook nog Duitse dames, Italianen en iemand die daar redelijk tussenin bleek te zitten. Leuke dames, goed gelachen en om 11 uur 's avonds viel het besluit dat wij, Dutchies, de jaarwisseling in het centrum van de stad zouden meemaken. Wij dus, de paden op de lanen in, opgetut en op naar de stad! 5 minuutjes lopen, bijzonder veel korte rokjes, een redelijke vuurwerkshow en eindelijk waren we klaar voor de clubs. En natuurlijk, neusje als wij hebben voor goeie muziek en mooie vrouwen stapten we een (naar mijn smaak) geweldige hip-hopclub binnen. Daar beetje doorgedronken, vrouwtjes gekeken, dansje getracht te doen en vooral dik gelachen. De neger naast me aan de bar vroeg waarom ik zo'n dikke grijns op me kop had. Ik kon et em niet vertellen maar hij vond et helemaal geweldig. Altijd leuk toch?
Tegen 4en begon de maag heftige bezwaren te maken tegen het gebrek aan voedsel, dus op naar de MacDonalds! Broodje gegeten, nog een broodje, colaatje ennuhm... nog een broodje. Heerlijk voedsel als je honger hebt en je smaakpupillen te verneukt zijn door het bier om nog enige smaak te ontdekken. Maar aan al het goede komt een eind, dus hupsakee naar het hostel om het bedje op te zoeken. Maar niets is minder waar! Onze Engels vriend en 2 Duitse schatjes zaten nog gezellig aan de pils, dus (eentonig) lekker gezellig derbij gaan zitten en nog meer humor gemaakt. Petertje was ongelooflijk shigger, die jongen had een paar biertjes te veel gehad, en dat tukkerfiguur heeft me dan toch een humor! Duitse vrouwtjes werden rechtstreeks het bed ingeluld, vragen als 'Why are u German? U like being German?' werden met zaadvragen blikken beantwoord dus Peter vond het wel ok om te vragen of de dames geinteresseerd waren in een soortelijk 'Paris Hilton home video' idee. Nouw goed, moet je meemaken om het leuk te vinden maar het komt erop neer dat ik om half 9 lekker me bedje in ben gedoken, Peter, Jordey en onze Noorse vriend met hun Coopers in de hand achtergelaten. 11 uur begon de eerste vlaag van nadorst, dus naar beneden om de plaatselijke gemeentepils eens goed tot mij te nemen. Tot m'n grote verbazing zaten de vrienden nog lekker biertjes te drinken, Jordey met een grijns op zen kop en de viking kon niet eens meer praten zo lam als ie was. And so on, lekker doorgeslapen tot drie uur, en 's avonds weer verder gegaan met het ritme waar wij zo goed in zijn. De Dutchies vonden et tegen 11 uur mooi geweest, ik niet dus ben nog gezellig met Frederica waarvan ik dacht dat ze Katja heette de stad ingetrokken. Echt geweldig gelachen en komt erop neer dat de auto van de Tukkers relaxt is en dat ik ook nu weer om 6 uur in men bedje lag. 's Avonds een kerel, 's ochtends een kerel: 9 uur was Bassie al weer wakker. Na de nodige grappen over auto's zijn de Amstelveense dames op de bus gezet en moest ik me gaan richten op de reis naar Sydney. Na een dagje bijtanken zat mijn tijd met mijn reisvrienden erop. Samen afgereisd naar het vliegveld om daar afscheid te nemen van de gasten waarmee ik in anderhalve maand superveel goeie dingen heb meegemaakt. Eigenlijk best heel bijzonder, vanaf dag 1 samen gereisd en nooit enige problemen met elkaar gehad. Daar ben ik ze echt super dankbaar voor en daarom ook afgesproken dat we mekaar hoe dan ook gaan zien. Nou, genoeg emotioneel gelul want natuurlijk was ik blij dat ik de grote wereld in mocht, in mijn eentje! Eindelijk geen sexgrappen, eindelijk niet verplicht biertjes drinken, ik stapte dus als de gelukkigste persoon op aarde het vliegtuig in, op naar Sydney!
Zoals ik al eerder heb gezegd: ik ben een lucky bastard! Ook nu weer, toevallig was er een meisje waar ik de eerste dagen heel veel mee ben opgetrokken en deze Hollandse schone had een appartementje in de stad. Ik dus met haar mee naar huis, wat mij niet verteld werd is dat we door de homobuurt van Sydney moesten lopen. Ik moet eerlijk zeggen dat Syl een geweldig lekker kontje heeft, maar deze mannetjes waren vandaag niet geinteresseerd in haar compacte billetjes.... Syl heeft enorm in een deuk gelegen, ik kon et minder waarderen maar toch al huppelend door Oxford Street gegaan, op naar het appartementje. En super! Wat een huisje, voor maar 100 dollar per week (hostel kost ca 22 per nacht)! Echt niks, dus ik mijn vlucht geboekt naar Nieuw-Zeeland (21 januari) en direct naar de huisbaas gegaan om te kijken of er nog meer ruimte was voor een lekkere Nederlandse heterokerel. Dat laatste kon hij denk ik minder waarderen, maar al mijn charmes in de strijd gegooid om vervolgens geregeld te krijgen dat ik tot de 20e de mooiste kamer van het huis mocht betrekken. Niet in men eentje, maar mijn Engels roommate is een geweldige kerel en is dus ook alleen maar gezellig. Gisteravond lekker met Syl op de bank gelegen op mijn balkonnetje (!!!) en overdag niks anders dan RELAXEN! Geen zorgen maken is nog nooit zo makkelijk geweest, en ik geniet echt van elk moment hier. Met een grijns op men kop door het leven en ook al heb ik de komende 2 weken niet echt een doel: de dagen vullen zichzelf zeker wel, de vorige keer heb ik Sydney niet heel erg goed gezien dus ik denk dat ik de komende paar dagen lekker door de stad ga wandelen, terrasjes zitten en foto's maken.
Wat foto's betreft, ik ga ze zo snel mogelijk op cd zetten en dan zal ik ze wederom zsm op de site gooien. Goed idee? Dacht et wel. Verder superleuk dat mensen zeggen dat ik iets met schrijven moet gaan doen als ik terug ben in Nederland. Enig probleem lijkt me dat ik hier zooo veel meemaak dat het alleen maar makkelijk kan zijn om wat leuks neer te typen. Mijn saaie leventje in Nederland is een stuk minder interessant hoor!   
Nou, ik denk dat jullie weer redelijk up-to-date zijn, ik ga nu lekker genieten van het zonnetje en hou jullie natuurlijk op de hoogte van alle ontwikkelingen!
Groetjes uit Sydney!